domingo, 1 de febrero de 2015

Camposanto de Vitos (Grandas de Salime)






Fai algún tempo, andiven de paseo con Pilar, unha curmá miña, e dúas amigas súas, polo Concello de Grandas de Salime, limítrofe co da Fonsagrada.

Entre as moitas cousas interesantes que vimos, este camposanto leva a palma.
Está na aldea de Vitos, berce dunha ponla da familia da miña curmá. Para chegar ata lí xa vedes as voltas que hai que dar, primeiro para baixar ata o río e despois para subir pola outra ladeira. Pero pagou a pena.

O curioso deste cemiterio, aparte da paisaxe espectacular na que foi construido, é que só alberga tres nichos, o que o convirte no cemiterio máis pequeno que teño visto.

¿Sabedes  de algún máis pequeno?



domingo, 28 de diciembre de 2014

A Noite de Reis



Era Nadal e facía frío. Tempo de matanza e de pasar as noites tras do lume da cociña.

A noite de Reis, coincidía cada ano coa festa dos "roxois" na casa de Arango, que estaba a carón da miña, e en todas as da miña memoria había unha espléndida lúa chea que permitía que os nenos saíramos fóra xogar enriba da lama xeada, e nos achegáramos, aló pola  medianoite, ata a nosa casa para ver se xa viñeran os Reis...
 Por suposto que nunca chegaron tan cedo.

A cea consistía case sempre nun guiso de costelos e patacas seguido dos roxois con cachelos, arroz con leite e freixós (filloas) de sobremesa.

A min non me gustaba o arroz con leite da casa de Arango porque levaba azucre e eu estaba afeita a comelo só  cun chisquiño de sal, como se facía daquela en moitas casas.

Despois da cea, os nenos e nenas xogábamos ao escondite. Se estaba mal tempo dentro da casa, polos cuartos e os corredores, e se estaba tempo seco, por fóra, no medio da noite..  Daquela os nenos disfrutabamos dunha liberdade que hoxe non teñen.
Corríamos e corríamos pola Pereira ata que nos rendía o sono.
Cando pasábamos da casa de Arango á Pereira, sempre o facíamos á carreira porque o camiño do Regueiro ( que saía da aldea cara ao monte) semellaba unha boca de lobo, escura e perigosa pola que podía aparecer Recaredo, o noso particupar " home do saco", que máis tarde resultou ser un daqueles  fuxidos que se  " botaran ao monte" trala guerra.
Correr espantábanos o medo.

Os adultos, mentres,  xogaban ao julepe e o subastado,  ás veces ata que clarexaba o novo día. Apostaban cartos, pero só moeda pequena (non había para apostas fortes). Isto diferenciaba os días das festas dos días correntes de polavila nos que xogaban ao tute, a brisca ou á escoba sen apostar.

Pasada a noite, pola mañá cedo, tremendo de frío naqueles cuartos sen máis calefacción que as vacas que había debaixo, na corte, corríamos á ventá onde deixáramos os zoquiños ou as zapatillas a noite antes para descubrir abraiados o que trouxeran os reis.
A pesar da pobreza, non lembro que nunca estiveran baleiros de todo.

O resto do día paseabamos polos camiños facendo ou respostando a  pregunta obrigada : ¿ E a ti, que che trouxeron os Reis ?

A memoria destes días e noites  felices da infancia revive cada Nadal. Non quixera perdela nunca.

E hoxe quixera compartila especialmente con todos aqueles nenos e nenas de Villaframil cos que os vivín.




miércoles, 3 de diciembre de 2014

Días de quimio y rosas.


 
Fai uns anos coñecín o blog de poesía " El cuaderno de poemas de Rubén Lapuente" e desde aquela son asidua lectora deste logroñés que debulla poemas como outros debullamos sorrisos ou palabras. Sorprendeume a sensibilidade que se desprende sempre  dos seus versos, pero sobre todo a facilidade coa que percibe o lado poético do día a día, de cada persoa, de cada obxecto, do fermoso e do menos fermoso.

De pronto, un día,  os seus poemas comezaron a preocuparme. Falaban de dor e de enfermidade, pero iso non só non lles restaba beleza senón que adquiriron unha intensidade que conseguía traspasar a pantalla onde os lía e meterse polos poros da miña pel.

Ese tempo e eses versos están recollidos nun libro que recibín fai pouquiño: " Días de quimio y rosas", que  recomendo non só pola calidade dos seus poemas, senón tamén polo seu carácter altruista, xa que foi publicado a beneficio da asociación contra o  cancro de mama de Logroño.


Este é un dos meus  poemas preferidos, anque sinto que fala do desacougo, do agotamento e da desolación.

 SOL DE MIMBRE

Olvido ocúltame
Solo un rato
Solo
Déjame tenderme
bajo un sol de mimbre
que traigo
colmado el cuerpo
Atravesado de alfanje

Déjame echarme
sobre un lecho
de vareada lana de sueños
Un rato
por los aledaños de la vida
A las afueras de la muerte
Olvidado
entrando en la paz
del fondo de las cosas
sencillas
Comiendo monotonías
como panes
Deja que me eche
bajo un sol de mimbre
olvido
Solo
ocúltame
Que bajo a mi lagar de luz:
Flor de soledad
Ramo purísimo de silencio
un rato sólo olvido

Y saber de mí.